Mamma Mia! Here We Go Again – Mamma Mia!: Yeniden Başlıyoruz

ayyy vaftiz sahnesi çok duygusaldı......

Mutlaka izleyin. Meryl olmayınca prequel yapalım demişler, parlak bir fikir olmuş. Film tam anlamıyla karakterlerin gençliklerini oynayan oyuncuların filmi olmuş, hepsi de ellerinden gelen en iyi performansları sergilemişler. Sky ''annen öleli bir yıl oldu'' dediğinde tokat yemiş gibi hissettim, Donna bir yerlere gitti sonradan ortaya çıkacak diye bekliyordum :( Bu yüzden filmin her sahnesinde Rosie gibi gözlerim dola dola izledim. Dancing Queen sahnesinde mahvoldum. Ölümün girdiği yer illa ki hüzünlendiriyor. Bu filmde müzik-diyalog dengesi çok iyi kurulmuş, şarkılarda hiç sıkılmadım. Bir yanlış anlaşılmanın, bir sözün insan hayatını nasıl değiştirebileceğine tanıklık ettik. Gereksiz not: İlk filmde Donna annesinin çok muhafazakar olduğundan, ve öldüğünden (''yukarıdaki beni sevmiyor, kesin annem'' gibi bir şey demişti) bahsetmiyor muydu, ben mi yanlış hatırlıyorum. Bu tarz bir filmde mantık hatası aramıyorum ama bu da kör göze parmak misali olmuş. Cher'i farklı bir rolde de izleyebilirdik. (Autotune reisin karakteri güzeldi, güldürdü baya. Senyörden bir şeyler çıkacağı belliydi.) Final sahnesi muhteşemdi, Donna dahil tüm karakterler gençlik halleriyle bir arada. Niye yaptınız ki siz bunu ya, iyi ki çekmişsiniz ama mahvettiniz beni.