Le violon rouge – Kırmızı Keman

Fransız görgüsüzlüğü ve abartılarıyla ve gereksiz ve uzun sahnelerle dolu -olması gereken- son sahnesinden dakikalar sonra bitirilmiş bir film, üstelik sürükleyiciliği de alıp götürmediği için belki daha kafa kurcalayan ya da bulayan bir iş olsa gözümüze çarpmayacak saçmalıklar ve mantık hataları insanın ağzına yüzüne çarpıyor, açıkçası filmin sonunu soundtrackler sayesinde -ki onu da buhranlar geçire geçire- getirebildim. Başları ve sonları dışında kesitler gire gire olay anlatan bir film yapmışlar, bu yöntem kesinlikle üst düzey ve çok da severim ama bu yöntem nasıl çöp edilir, tam da onu gösteriyor. Yahu 5 tane ülke ve çoğu da bu işin deneyimlerinden olmasına rağmen bir araya gelip nasıl böyle bir işe imza atabilmişsiniz aklım almıyor; İngiliz virtüöz ilgili bölüm rezalet, "Noldu lan!?" dedirten abuk sabuk ölümler, insanı aptal yerine koyan absurdlükler, falan filan. Çekildiği yıla da veriyorum elbette ama bir iş yapılacaksa da üzerine düşülmeli ve düşünülmeli, yapmak için yapmak hele konu sanatsa hiç yakışık almıyor.