La vita davanti a sé – Onca Yoksulluk Varken

Onca yoksulluk varken yalnızlığı ve sevgisiz büyümenin bıraktığı izleri sade ama etkileyici bir dille anlatıyor momonun çaresizliği ve madame rosa ile kurduğu bağ kan bağı olmadan da bir insanın diğerine yuva olabileceğini hissettiriyor yer yer hüzünlendiren yer yer umut veren insanın içine dokunan duygusal bir dram hikayesi

Oldukça klişe bir hikaye. Her detayı tahmin ediliyior. Yeterli derecede dramatik olamamış vasat bir film.

İtalya sinemasının çok ünlü ismi olan Sophia Loreni izlemek güzeldi ama esas oyuncu küçük zenci çocuktu. Aslında filmin başlarında sinir olup filme konsantre olmamı engellemişti ama sonrası Madam Rosa olan sevgisiyle kendini sevdirdi.Açıkçası son sahneler hariç çok etkileyici bir film değildi. Eğer kısaca özetlersek heyecan arayanların uzak ama dram sevenler için etkileyici olabilir....

İtalya sinemasının çok ünlü ismi olan Sophia Loreni izlemek güzeldi ama esas oyuncu küçük zenci çocuktu. Aslında filmin başlarında sinir olup filme konsantre olmamı engellemişti ama sonrası Madam Rosa olan sevgisiyle kendini sevdirdi.Açıkçası son sahneler hariç çok etkileyici bir film değildi. Eğer kısaca özetlersek heyecan arayanların uzak ama dram sevenler için etkileyici olabilir....

bir kitap uyarlaması olan bu filmin kitabını okuyanların ortak fikrine göre yapımın çöpe döndüğü söyleniyor. kitabı okurken ağladığını söyleyen bile var ama ben filmden o duyguyu alamadım. ideal modda izlenince aslında hoş gelebilecek bir dostluk ve hayat hikayesi ama izlerken benim içim şişti. kitabın yazarı olan 2. dünya savaşı pilotu romain gary dönemin eleştirmenleri tarafından ‘artık eski çekiciliğinde değil, tükendi, yazamıyor’ eleştirilerine cevaben bu kitabı emile atar takma adıyla yazmıştır. kitap yayınlandıktan sonra ‘işte yeni yetenek, muhteşem yazar’ gibi övgüler alan gary’e bir yazara hayatı boyunca sadece bir kere verilen goncourt edebiyat ödülü’nü de almıştır. ancak daha sonra bu ödülü almayı reddetmiştir. emile ajar’ın yani bu kitabı yazan kişinin aslında kendisi olduğunu ölene kadar saklamıştır ve intihar ederek yaşamını sonlandırmıştır. gerçekleri ise intihar mektubunda anlatırken ‘çok eğlendim, teşekkürler. hoşçakalın’ yazmıştır. yani filmi izlemiş, anlamamış beğenmemiş diyecekler için yazarı da hayat hikayesini de bu filmin kitap versiyonunu da gayet iyi biliyorum. sadece filme ısınamadım, kitabında övülen o iç ısıtan duyguyu film bana yansıtamadı.

Aynı adı taşıyan Yazarı Romain Gary (Emile Ajar) olan Onca Yoksulluk Varken romanını okuyun. Eğer kitabını okursanız çok daha güzel ve duygu yüklü olduğunu görürsünüz. İnsana hiç yaşatmadığı duyguları yaşatıyor.

Her saniye ile mükemmel yapıt.

Oldukça klişe bir hikaye. Her detayı tahmin ediliyior. Yeterli derecede dramatik olamamış vasat bir film.

"Sophia Loren hala TAŞ gibi" diyen gözleri çok ileri derecede bozuk seyirciler yüzünden, asıl meseleyi kaçırmayalım: Kocasının öldürdüğü Müslüman bir fahişenin çocuğuna kol kanat geren Yahudi Madam Rosa var ortada, İtalyan Usulü Evlilik'teki Loren değil; bitik, fiziksel rahatsız, buruş buruş bir Loren... (ben gözlük takıyorum)

çok güzel bir film..loren yine taş gibi bence..