Doraibu mai kâ – Drive My Car

Açıkçası Haruki Murakaminin kitaplarına karşı ne hissedeceğimi kitabı bitirene kadar bilemem (bu bütün okuduklarımda yaklaşık olarak böyle oldu), içimde bir yorgunluk, anlam açmazlığı birikir aynı zamanda da bir şeyleri keşfetmişim gibi bir duygu belirir ve kendimi nedense yalnız hissederim. Fakat kitabı bitirip bir köşeye çekildiğimde karakterleri özlemeye başlarım, aslında kitabın konusundan da karakterlerinden de hoşlandığımı fark ederim. Her seferinde bir başka kitabına başlamak için sabırsızlanırım hatta. Bence okuyucuya zorla vermek istediği şeyi süslü cümlelerle dayatmıyor okuyanın kendi iç dünyasında hikayeden bir pay çıkarması, anlam yaratması gerekiyor böylece. Bence bu film de anlatım olarak tam olarak bunu vermek istemiş ve verebilmiş. Süresi görece uzun kaçıyor, kimi yerde biraz bunaltıyor ama kendini izletmeyi başarıyor ve çıkarım yapabilmemiz, kendimizden parçalar bulabilmemiz için farklı yollar açıyor önümüze. Özellikle sanatsal yönden ve sinematografi açısından gayet güzel sahneler barındırıyor. Ben beğendim ve tavsiye ederim. İyi seyirler.

Son zamanlarda izlediğim en etkileyici film.Sanatsal ve özgün bir bakış açısı ile insan psikolojisini bir kahraman veya anti-kahraman yaratmadan sunuyor ve bunu yaparken bizlere şöyle diyor.Bir gün olurda sen de Kofukunun veya şöförün durumunda olmak istemiyorsan &quotbir köşeyi döndüğünde, aslında çoktan oraya varmış olduğunu anlayacaksın. Geriye dönmek mümkün olmayacak. O köşeyi bir kez dönünce, orası artık senin için mümkün olan tek dünya olacak.&quot

Güzel senaryo, akıcı hikaye fakat kurgusunu bir tık yavaş buldum, film bi 15-20 dk kadar kısalsaydı birşey kaybetmezdi bence. Her sinema severin mutlaka bakması gereken bir film. 8/10

&quotpoker face&quot bir sürücü hiçbir şeyin göründüğü gibi olmayabileceğini görmemize aracılık eder. Sağlam ve şaşırtıcı kurguyla 3 saat değil 33 saat olsa izlenebilecek insana dair bir film... 90/100

Gerçek olan suskunluğun bile dili vardır. Hayat hep sesten ibaret değil, acıların yalnız gözyaşı olmadığı gibi.. Su gibi film diyebilirim. Silkelenmek istiyor insan. Oyuncular çok iyi. Araba güzel..

Filmde ne güneş var ne de gülen bir yüz diyebilirim. Tamamen ruhsal bunalım desem yeridir. Japonlar sade, gösterişten uzak karakterler. Zaten ana karakterimiz geniş bir adam bizim kültürümüze ters gelecek türden birisi, sonrasında da şoför kızla kesişen yolları ve benzer hikayeleri ile 3 saatlik bir drama. Film iyidir, kötüdür bilemem ama izlemeyen bir şey kaybetmez ben de ödüllü diye her yerde gördüm epey beğeneni var demek ki diye izlemiş olmak için izledim açıkçası. Çok durağan ve sıkıcı olduğunu hatta hüzünlü suratlardan ve gri-siyah havaya renk katan tek şey kırmızı araba sanırım filmde. İyi seyirler.

&quotpoker face&quot bir sürücü hiçbir şeyin göründüğü gibi olmayabileceğini görmemize aracılık eder. Sağlam ve şaşırtıcı kurguyla 3 saat değil 33 saat olsa izlenebilecek insana dair bir film... 90/100

3 saat izlemeye değmeyecek bir film olmuş. Kısaca açıklayayım festival filmleri genellikle sanat yönetimi, sinematografi ve sade oyunculuk barındıran eserlerdir ve film olmaktan çok bir anlatı olmak isterler. Dertleri gösterdikleri değil, sizin ne anlam çıkardığınızdır yani. Eğer elit dedikleri şey bu film ise yani bu tür ise ben almayayım teşekkür ederim. Çünkü benim nezdimde bir film ne kadar ekranın karşısında sizi heyecanla, umutla, neşeyle.. vb. tutabiliyorsa o kadar iyi bir filmdir. Kore sinemasının da en iyisini izledik çok şükür bunlar altta kaldı.

Eşini kaybetmiş yönetmen Yûsuke Kafuku ile annesini kaybetmiş şoförü Misaki Watarinin muhteşem hikâyesini, hayatlarının nasıl şekillendiğini ve yollarının nasıl kesiştiğini izledim. 3 saat sürmesine rağmen hiç sıkmadı. Son derece güçlü bir senaryo ve oyunculuklar filmi kaliteli kıldı. Ana fikir şu &quotSevdiklerimizin kıymetini yaşarken bilmeliyiz, onları kaybettikten sonra hiçbir şey artık geri gelmeyecektir.&quot Film bu senenin sürprizini yaparak 4 dalda Oscar adayı oldu. Bunlar sırasıyla En İyi Film-En İyi Yönetmen-Uyarlama Senaryo-Uluslararası Film (Japonya). Bu bana biraz 2019 En İyi Film Oscarını alan Güney Korenin Parasite filmini hatırlattı. Acaba bu sene de bir Japon fırtınası görür müyüz? Film gibi film izlemek isteyenlere tavsiye ederim... 8/10...

Hiç gülümseyen bir yüz göremeden kasvet ve tiyatral sahnelerle dolu bir 3 saat geçirdim. İzlemeseydim de olurmuş.